Het beeld van de theorie: een visnet. Knopen die vastzitten, mazen die spanning dragen. Trek links aan het net en zie de golf lopen zoals de boeken hem tekenen. Rechts leest het net zichzelf in lagen: dezelfde spanning, per maas gemiddeld, op een diepte naar keuze. Klik een maas en zie haar adres — een pad door de lagen dat langer wordt naarmate je dieper kijkt, zonder dat de eerdere cijfers veranderen.
| knopen | 81 × 81, rand vast |
|---|---|
| energie (kinetisch + rek) | – |
| tik | 0 |
Klik om ergens aan het net te trekken. Elke knoop hangt aan vier veren; de uitwijking u volgt de golfvergelijking utt = c²∇²u − γut op het rooster (blauw omhoog, roest omlaag). De rand zit vast: de golf kaatst terug. Bij c² boven 0,5 wordt het schema onstabiel (Courant–Friedrichs–Lewy) — daarom stopt de schuif eronder.
–adres van de gekozen maas · v@d
Bron en aanname. Links staat het gewone massa-veer-net: knopen met massa, veren met trek, kleine uitwijkingen — het roostermodel van Born en von Kármán (Physikalische Zeitschrift 13, 1912) dat in de continuümlimiet de golfvergelijking van d'Alembert geeft; hier expliciet geïntegreerd op een rooster van 81 × 81 met vaste rand en de stabiliteitsgrens van Courant, Friedrichs en Lewy (Mathematische Annalen 100, 1928). Rechts wordt niets aan het net toegevoegd: de spanning per maas is het gemiddelde van |∇u| over de knopen in die maas. Wat lezing is en geen natuurkunde: dat het net zichzelf in lagen leest door elke maas beurtelings in drieën te delen (links/midden/rechts, onder/midden/boven), dat de plek van een maas daardoor een adres in balanced ternary is (−, 0, +) dat met elke laag één cijfer langer wordt terwijl de eerdere cijfers blijven staan (Vacuum.Net, theorie-intern; maze-invariant 5), en dat 81 = 3⁴ knopen per zijde geen toeval is maar de reden waarom dit net precies acht lagen diep is.